Polska powinna być egoistyczna

Piekło zamarzło, będę pouczać Bosaka, co Polska powinna robić w sprawie Białorusi z przyczyn jak najbardziej egoistycznych, narodowych i najbliższych jego własnym poglądom.

Pierwsze reakcje Polski i Europy na demonstracje po skandalicznie sfałszowanych wyborach białoruskich nie porywają. Prezydenci Polski i Litwy wydali szalenie zachowawcze i ogólnikowe oświadczenie, w którym mówią, że nieładnie bić własnych obywateli i nie dotrzymywać standardów demokracji (jeśli ktoś ma wrażenie, że to bardzo mocne słowa jak na lokatora Belwederu i reprezentanta wszechwładnie nam panującej partii, to ma dobrze skalibrowany detektor chucpy)

Zrzut ekranu 2020-08-10 o 12.58.27

screen ze strony prezydent.pl

Inni członkowie rozkosznie ironizowali: „A co, mamy wysłać czołgi na Białoruś?”- to znany anarchista i wywrotowiec, tymczasem pełniący obowiązki w Sejmie, Terlecki. Ja wiem, że oni są z partii Prawo i Sprawiedliwość, nie umyka mi orwellowski poziom tego dowcipu, natomiast wydaje się, że kombatanci stanu wojennego korzystający swojego czasu ze wsparcia RWE, darów z Zachodu i niekiedy ratujący swoje życie dzięki solidarności krajów zachodniej Europy mogliby mieć więcej wyczucia, taktu a może i współczucia i zrozumienia dla ludności próbującej zrzucić z siebie tyrana.

Ale zostawmy rząd i jego wymownych przedstawicieli, może im dyplomacja i protokół nie pozwala powiedzieć tego, co może powiedzieć polityk poza rządem?

Cóż zatem mówi zwolennik silnych państw narodowych, dumny były kandydat na prezydenta (oraz pretendent do tytułu najlepszego tancerza)?

Zrzut ekranu 2020-08-10 o 12.54.28

Rozwija swoją myśl stoicką szerzej w w Polsat News (swoją drogą, co to jest, że zawsze znajdzie się mikrofon i scena dla szerzenia poglądów ksenofobicznych, nacjonalistycznych i mizoginistycznych, a Bosak wyrasta na osobę wartą pytania o zdanie w sprawach międzynarodowych) – tu screen z wywiadu, gdzie nasz krajowy nacjonalista i minifaszysta deklaruje kunktatorskie wyczekanie:

Zrzut ekranu 2020-08-10 o 13.09.46

Otóż nawet odkładając na bok takie wartości, jakie akurat Polska ze swoją historią XX. wieku powinna mieć szczególnie na uwadze; nawet uznając, że solidarność, wsparcie, braterstwo, miłosierdzie i przyzwoitość to nie są pojęcia z języka dyplomacji międzynarodowej, Polska nie może zajmować wygodnej pozycji obserwatora i czekać, w którą stronę potencjalne powstanie na Białorusi się przewali. Takie rzeczy można robić będąc na innym kontynencie, a nie za płotem.

 

Nasi wyważeni dyplomaci, wyrafinowani stoicy zapominają nagle o tym, że Białoruś i Rosja stanowią konfederację. Od 20 lat tworzą ZBiR (jakże trafny to akronim!), obecnie nazywany jednak Państwem Związkowym Rosji i Białorusi, mający na celu doprowadzenie do integracji gospodarczej i walutowej, a w trakcie tych dwudziestu lat Rosja serdecznie oferowała Białorusi pełną unię polegającą na wchłonięciu. ZBiR ma własny parlament i pracuje obecnie nad wprowadzeniem jednolitej waluty, oczywiście rubla rosyjskiego.

Świadomość tej unii powinna nam uzmysłowić, że Putina tylko kaprys powstrzymuje przed udzieleniem Łukaszence zbrojnego wsparcia w tłumieniu demonstracji. A Putin już na Kremlu przetestował, że za wjazd wojskiem na tereny dawnej republiki ZSRR nic mu ze strony międzynarodowej nie grozi, tu będzie mógł powoływać się na formalnie istniejące uprawnienia do interwencji – wystarczy, że Łukaszenka go poprosi a car będzie w nastroju. Możemy mieć rosyjskie czołgi na granicy w każdej chwili, i nie sądzę, by był to dobry moment na relaks i sączenie szampana z lornetką w ręku. Z przyczyn osobistych, państwowych, własnych i egoistycznych Polska powinna ściągać oczy Europy, Ameryki i NATO na Mińsk, robić z obrony demonstrujących przeciw fałszerstwom wyborczym główny temat debat i wykrzykiwać o tym wszędzie. Jeśli nie dlatego, że sama wierzy w demokrację i wartość woli ludu czy równość czy wagę głosowania, to dlatego, że skutki machnięcia ręką na „jakieś tam kotłowania na wschodzie” mogą nam zapukać do drzwi lufą czołgu. A o ile wiem, nasz potencjał militarny pozwoli nam na konfrontację krótszą niż partia brydża.

Z tych właśnie niskich, egoistycznych pobudek Polska powinna wszędzie i namolnie bębnić o potrzebie wsparcia ludności białoruskiej, międzynarowej kontroli nad sytuacją i nieustannego przypominania, że kraje zachodu cenią demokrację bez wałków przy urnach.

I głupio mi, że o to boję się ja, a rzekomi fani silnej Polski, niezależnej i narodowej nie mają tego lęku – chyba że akurat rosyjski protektorat by im nie przeszkadzał?

Gdzie dzisiaj stoisz?

Minął czas komfortu dla osób, które nie mają zdania, uważają, że obie strony są równie podejrzane, wszyscy trochę zawinili, i owszem, osoby LGBT mają trochę trudniej, ale nie ma się co dziwić brakowi sojuszników, skoro są takie niepokorne, niecierpliwe, wulgarne i tupią.

Był czas, gdy można było ignorować uchwały gmin „wolnych od LGBT” i mówić, że to tylko brewerie nadgorliwych radnych i chodzi o wsparcie konserwatywnego modelu rodziny a nie szykany.

Był czas, gdy można było przymykać oko na wypowiedzi polityków od „LGBT to nie ludzie, to ideologia”, tłumacząc to niedyspozycją mentalną, przejęzyczeniem czy wyrwaniem z kontekstu.

Był czas, gdy można było kwitować purpuratów i książęta kościoła katolickiego plujących na „tęczową zarazę” wyrozumiałą obserwacją, że muszą być przeciw, bo to taka firma i nie mają wyboru niż iść po linii katechetycznego potępienia wszystkiego, co narusza jedynie słuszny model.

Już tego czasu nie ma.

Teraz jest czas anonimowej milicji bez blach, nazwisk i numerów identyfikacyjnych, przyduszających kolanami i łokciami nieuzbrojonych, pokojowych demonstrantów.

Teraz jest czas łapania ludzi z demonstracji i przewożenia ich na komisariaty bez podstawy prawnej zatrzymania, bez dostępu do prawnika, bez informowania o zatrzymaniu osób bliskich, za to z utrudnianiem kontaktu osobom poszukującym informacji o ZAGINIONYCH NA DEMONSTRACJI krewnych.

Teraz jest czas, gdy w sprawie o zniszczenie mienia i obrazę uczuć religijnych aparat państwowy występuje z siłą godną zbrodni wojennych, ustalając dwumiesięczny areszt i organizując zbrojne polowanie na osobę, która wychodzi się poddać bez walki, protestów i ukrywania.

Teraz jest czas, gdy Uniwersytet Warszawski – ten sam, który służył swoją eksterytorialnością jako azyl w 1968 i w stanie wojennym! –  mimo wielokrotnych wezwań ze strony swojego wykładowcy trzyma zamknięte bramy i nie pozwala demonstrantom – NIEUZBROJONYM, POKOJOWYM DEMONSTRANTOM – schronić się przed przemocą policyjnej obławy.

 

Nie ma już czasu na namysł, sokratesowanie, szlachetny dystans i brak zaangażowania. Teraz jest moment, by się określić, czy jest się po stronie bitych, gnojonych, przetrzymywanych bez podstawy prawnej (niekiedy bez dostępu do leków) i bez kontaktu z prawnikiem, po stronie prześladowanych przez cały potężny aparat państwa razem z policją, prokuraturą i dyspozycyjną częścią sędziów. Nie ma już miejsc neutralnych. Można być po stronie prześladowanych albo po stronie bijących. Wybieraj. Dziś.

Idź na demonstrację. Jeśli nie możesz, dokumentuj protest w swojej okolicy, rób zdjęcia, uwieczniaj działania policji – to zapobiegnie szerzeniu kłamstw. Prostuj bzdury, kłamstwa i manipulacje w sieci. Pomagaj demonstrantom: podziel się wodą, przekaż środki opatrunkowe tym, których policja pobiła. Pomagaj demonstrantom – gdy idą na protest, przypilnuj ich dzieci, wyprowadź psa, interweniuj, gdy nie wrócą. Pomagaj organizacjom, które upominają się o prawa mniejszości.

Wybierz stronę, po której stoisz. Nie ma już ziemi niczyjej dla obserwatorów.

 

Numery kont do wpłat na organizacje broniące praw osób LGBT w Polsce:

Kampania Przeciw Homofobii (KRS 0000111209) http://kph.org.pl:

5 2130 0004 2001 0344 2274 0001 (Volkswagen Bank SA)

Miłość Nie Wyklucza (KRS: 0000485267) http://mnw.org.pl/:

61 2030 0045 1110 0000 0357 3360 (Bank BGŻ BNP Paribas)

My Rodzice (KRS: 0000731072) myrodzice.org

16 1140 2004 0000 3202 7910 7971 (mBank)

 

 

W dwu zdaniach

Dla wszystkich prawych, silnych i dumnych rodaków, którzy polską historią się chlubią a dokonaniami przodków szczycą od Cedyni po Monte Cassino, bo wierzą, że w chwili próby zachowaliby się równie świetnie co powstańcy czy rycerze, i że ich byłyby drzewka w Yad Vashem; dla nich wszystkich mam smutny komunikat: jeśli chcecie wiedzieć, czy w trakcie drugiej wojny światowej ratowalibyście Żydów z getta, czy też patrzylibyście z okien z satysfakcją, jak getto warszawskie płonie – sprawdźcie, co pisaliście w sieci ostatnio o ruchu BLM, co pod swoim nazwiskiem piszecie w komentarzach o prześladowaniach osób LGBT+ w Polsce i na świecie. To jest wasz test odwagi cywilnej i człowieczeństwa, i miejmy najszczerszą i najgorętszą nadzieję, że większego za naszego życia nie będzie.

 

O kończeniu zdań w porę

Jeśli jesteś, drogi czytelniku lub droga czytelniczko, jedną z tych osób, które w związku z aktualnymi wydarzeniami mają coś strasznie ważnego do powiedzenia w sieci, tu jest darmowa porada odnośnie składni w wypowiedziach publicznych.

Chcę zwrócić twoją uwagę na pułapkę w zdaniach zaczynających się od:

„Nie jestem rasist(k)ą, ale…”

„Nie jestem homofobem/homofobką, ale …”

„Jestem całym sercem za tolerancją i równouprawnieniem, ale…”

 

Wszystko, co powiesz po tym „ale” całkowicie unieważnia twoją deklarację z początku zdania. Wyrzuć „ale” i następujące po nim zdanie podrzędne, zamiast przecinka wstaw kropkę.

Teraz twoja deklaracja jest spójna i sensowna.

Jeśli uważasz, że po tej korekcie stylistycznej twoja wypowiedź straciła coś istotnego i stwierdzenie, że jesteś tolerancyjnym, otwartym i empatycznym człowiekiem nie wyraża cię w pełni – zastanów się nad sobą i jak w takim razie chcesz i powinieneś/powinnaś się nazywać.

 

Dziękuję za udział w lekcji przyzwoitej polszczyzny.

 

 

O konieczności darcia mordy

Spory w internecie nie są prowadzone po to, by przekonać oponenta. Szansa na to jest jak na trafienie w totka, matematycznie możliwa, ale nikt nie ma czasu wykonywać tych wszystkich milionów operacji, by odnieść sukces. Spory w internecie nie są też po to, by wykazać, że oponent jest głupi czy sam nie wie, co mówi (choć miło bywa patrzeć, gdy się zamota w zeznaniach).

Spędzam sporo czasu w sieci wchodząc w polemikę z rasistami, antysemitami, a ostatnio z homofobami. Są to ludzie, którzy swoją nienawiść do mniejszości sprzedają jako gorliwą religijność („to bóg mi kazał kamienować homoseksualistów, ale tak naprawdę jak piszę, że należałoby tych pedałów potopić, to mam na myśli duchową śmierć grzesznika, wysoki sądzie”)*, osobliwie pojmowany patriotyzm („lewacka zaraza, ideologia deprawująca dzieci i staruszki”)*, wierność naturze („kto to widział w przyrodzie homoseksualizm, nawet rośliny są hetero!”)* i inne racjonalizacje. Czemu uważam dyskutowanie z nimi, podważanie ich tez, kontrowanie i jałowe przytaczanie argumentów przeciwko ich wymysłom  za nie tylko warte spędzonego na nim czasu, nie tylko warte stresu, gniewu, złości i rozpaczy, jaka towarzyszy czytaniu, jak to poniżanie osób LGBT służy bogu i ojczyźnie; ale wręcz uważam ten jałowy trud za mój obowiązek?

Nie dlatego, jakobym wierzyła w nawrócenie i przekonanie swoich rozmówców, że jednak osoba nieheteronormatywna to nie potwór, deprawacja, wyuzdanie, czysta chuć lub zagłada cywilizacji*. Nie wierzę. Nie jestem w stanie przemeblować rozmówcy klocków w głowie, które to klocki składają się na spójny obraz rzeczywistości z wrogiem do tłuczenia. Nie jestem w stanie jedną dyskusją cofnąć lat indoktrynacji religijnej i obskuranckiej hipokryzji. W tych wszystkich potwornych kopaninach nie chodzi o homofobów, rasistów czy innych ksenofobów.

Chodzi o obserwatorów.

Chodzi o tego piętnastoletniego Dominika z Bieżunia, chodzi o Milo, chodzi o rzeszę siedzących cicho nad tabletami i komórkami dzieciaków, które czytają Facebooka, Twittera, fora na portalach i zastanawiają się, co się stanie, jak powiedzą rodzicom, kolegom, nauczycielom, że są inne niż większość dzieci. Dla tych wszystkich ludzi, którzy śledzą dyskusje w internecie i czują się coraz gorzej, coraz straszniej, bo politycy, publicyści, instytucje jednogłośnie grzmią, że ten rozdarty, wystraszony nastolatek borykający się z własną odmiennością to zaraza, choroba, patologia, zagrożenie dla rodziny, miasta i kraju, coś do wywieszania na szubienicach, do kamienowania, topienia, palenia, wysłania do gazu*. Kłócę się za każdym razem, choć to bardzo dużo nerwów i stresu wypala, właśnie po to, by ten nastolatek, ten dwudziestolatek, ta dziewczyna, ta kobieta zobaczyły, że głos nienawiści nie ma monopolu. Że nie wszyscy piszący po polsku nienawidzą, życzą śmierci, kalectwa i bólu każdemu, kto nie jest hetero. Kłócę się, by te dzieciaki, ci dorośli, te nastolatki siedzące w przerażeniu w szafie, bojące się ujawnić, wiedziały, że nie wszyscy ich nienawidzą. Że są ludzie, którzy będą oponować przeciwko mowie nienawiści, przeciwko zaszczuwaniu i zastraszaniu. Że istnieje inny głos w dyskursie publicznym, niż tylko głos pogardy, głos obrzydzenia, głos wykluczenia i odrzucenia.

Piszę, żeby wiedzieli, że nie są sami.

Piszę, bo nie chcę, żeby kolejne dzieciaki powtarzały los Milo i Dominika. Piszę, bo jestem człowiekiem i to jest również moja odpowiedzialność, by choć na trochę zatrzymać wielkie młyny nienawiści, które mielą wszystko co Inne. Piszę, bo chcę dać choćby minimalną przeciwwagę, cień nadziei, powód, by i oni mieli siłę walczyć o swoje życie. By wiedzieli, że nie są z tym zalewem nienawiści zupełnie sami.

 

To pewnie dobre miejsce, by podziękować niezmordowanemu Slwstrowi, od którego ciągle się uczę wytrwałości w tej pracy.

 

PS. Autorka nie jest pozbawioną edukacji dyslektyczką, brak wielkich liter w słowach, w których P.T. publiczność przywykła je widzieć jest zamierzony i wynika z niechęci do obdarzania choćby ortograficznym szacunkiem bytów i instytucji mających uzasadniać tortury, ludobójstwo lub przemoc.

________________________________________

* wszystkie zacytowane w tekście obelgi, wymysły i potworności udało mi się przeczytać dzisiaj w różnych wątkach dyskusji na Twitterze.

Niech się święci

Przypomnijmy, skąd wzięły się obchody pierwszomajowe – od strajków robotniczych w Chicago w 1886, gdzie robotnicy żądali ludzkich warunków: maksymalnie ośmiogodzinnego dnia pracy, wynagrodzeń na poziomie umożliwiającym zaspokojenie potrzeb, umów o pracę dających uczciwe warunki zatrudnienia, niepozwalające na wyrzucenie z dnia na dzień bez powodu czy gwałtowną redukcję stawek. Zasadniczo robotnicy z Chicago 150 lat temu protestowali przeciwko tarczy antykryzysowej premiera Morawieckiego.
90 lat temu w pożarze szwalni Triangle Shirtwaist Factory w Nowym Jorku spłonęło 146 kobiet. Ich śmierć była do uniknięcia, wynikała z chciwości przedsiębiorstwa, które nie tylko zaniedbało profilaktykę przeciwpożarową (brak wiader z wodą, brak zabezpieczeń przed wybuchem ognia, który w takich miejscach jak szwalnie i tkalnie roznosi się błyskawicznie z uwagi na obecność pyłu bawełnianego, łatwopalnego i wybuchowego, umiejscowienie szwalni na najwyższych piętrach, do których nie sięgały drabiny straży pożarnej, zaniedbane windy i zewnętrzne schody ewakuacyjne), ale też zaryglowało drogi ewakuacyjne by ograniczyć wychodzenie pracownic na przerwy w pracy. Ten pożar wstrząsnął opinią publiczną na tyle, że nie tylko wywołał oburzenie i szum medialny, ale też zapoczątkował prawne regulowanie warunków pracy, mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa: fizycznego, finansowego, społecznego. Stąd powstały wymogi dotyczące przestrzeni, przewiewu, temperatur, dróg ewakuacji, czasu pracy, rotacji pracowniczej – regulacje zapobiegające wyzyskowi pracowników i uprawianiu biznesu kosztem zdrowia i życia ludzi pracujących. Te regulacje, które znosi teraz tarcza antykryzysowa premiera Morawieckiego.
Mamy rzekomo najbardziej populistyczny rząd w historii. Paradoksalnie, poza okazjonalnymi świadczeniami socjalnymi na rzecz dzieci czy emerytów, ten rząd zajmuje się w trakcie kryzysu wyłącznie wygładzaniem zmarszczek na czole dużych przedsiębiorców i ocieraniem łez rekinów biznesu. Umożliwia błyskawiczne zwalnianie, pozbawianie płacy, rozregulowanie czasu pracy, wręcz skoszarowanie pracowników na terenie wskazanym przez przedsiębiorcę, delegowanie lub okrawanie wynagrodzenia, opóźnienia płatnicze (również w opłatach na rzecz ubezpieczeń społecznych) – wszystko w imię świętej gospodarki. Święta gospodarka ma przetrwać, nieważne, ile osób odda za to życie. Dosłownie – bo zarazi się w trakcie pandemii pracując bez wytchnienia, ale za to bez zabezpieczeń; lub dosłownie – bo straci pracę i wszelkie zabezpieczenie, a bezdomni bez środków na zakup jedzenia nie żyją długo. Jak święta gospodarka ma przeżyć, gdy owszem, za wszelką cenę rząd podpiera podaż i wspiera przedsiębiorców w zbożnym trudzie produkowania dóbr, których nie ma kto kupić, gdyż wywaleni na zbitą mordę pracownicy to ci sami ludzie, którym chciałoby się sprzedać te wszystkie jakże drogo, bo kosztem ich bezpieczeństwa finansowego i ubezpieczeń wyprodukowane dobra – nie wiem. Jak ma się ta operacja powieść, gdy przedsiębiorca przy wsparciu mecenatu państwowego będzie produkował, taniej, łatwiej i nie oglądając się na bezpieczeństwo i godne wynagrodzenie, a konsument będzie żarł trawę i stał w kolejkach po mąkę i olej z darów, modląc się do wszystkich bogów i demonów, by bank się wstrzymał z eksmisją – przerasta moje rozumienie ekonomii.

 

Z okazji międzynarodowego święta pracy – a tak naprawdę, z okazji święta praw pracowniczych, miłego i blaknącego w pamięci wspomnienia czasów, w których kiedyś mogliśmy żyć i przeżyć – życzę wszystkim moim czytelniczkom i czytelnikom, żeby ich najnowsza wersja tarczy antykryzysowej autorstwa naszego wspaniałego rządu nie rąbnęła na odlew.

the-haymarket-riot-explosion(źródło: wikipedia commons)

Tajne zdrowie seksualne

Sejm poznaje się nie po tym, jak zaczyna, ale po tym, jak kończy. Obecny, odchodzący skład rzutem na taśmę puścił dwie rzeczy, którymi najwyraźniej chce się zapisać w pamięci i historii – obywatelski projekt „Stop pedofilii” i uchwałę o potępieniu nienawiści antykatolickiej.

Poznęcać chcę się tylko nad pierwszym, drugi jest tak absurdalny, że nie wymaga specjalnego słowotoku.

Treść ustawy procedowanej przez Sejm. Dla tych, którzy nie lubią czytać długiego tekstu, będą zrzuty ekranu.

stop pedofilii

I to wszystko, cała ustawa.

Gdyby ktoś na marginesie się zastanawiał, jak kodeks karny rozumie pojęcie małoletni, to już wyjaśniam: tak jak kodeks cywilny. Czyli – małoletni to osoba poniżej 18 roku życia, która nie zawarła związku małżeńskiego.

Co to oznacza w praktyce?

Jeśli skupimy się na dosłownym rozumieniu zapisu ustawy, z §3 na trzy lata idzie siedzieć niejaki Shakespeare, który publicznie zachwycał się karesami małoletniej Capulettówny oraz nieletniego Montecchio. Jeśli uznać, że tekst dramatu jest za mało masowy, to trudno, facet nam się wymknie spod karzącej ręki sprawiedliwości, ale taki Zeffirelli, który to nakręcił (uwaga, propaguję środek masowego przekazu, w kinach też bywało), nie dość, że filmując romans nieletnich, to jeszcze zatrudniając aktorów poniżej 18 roku życia – Olivia Hussey miała około 15 lat w chwili powstania ekranizacji. No nie wyłga się facet. Dystrybutor, który chciałby teraz takie straszności wyświetlać w kinach, też na trzy lata utraci kontakt z własnym domem. O Nabokovie nawet nie zacznę, panie prokuratorze, sam pan wie, co robić. Kto dalej? Puccini, naturalnie, jego Suzuki w Madame Butterfly pełnoletnia nie była (a ślub zawarła jeno fikcyjny, więc nie upełnoletniła się w rozumieniu polskiego prawodawcy). Do więzienia! Ale nie bądźmy tacy, cudze wsadzamy, swojego nie znamy – biografowie św. Jadwigi, która co prawda za mąż poszła, ale w wieku lat 12. Fredro, stary zbereźnik, recydywista, nawet nie ma co się wahać. Że nie czepiam się żywych? No cóż, Tomek Tryzna, Antoni Libera… Panowie, pakujcie szczoteczki, nie ujdzie wam na sucho takie zachwycanie się efektami dojrzewania młodzieży.

A teraz nieco mniej frywolnie, dwie sprawy, które z ustawy się wyłaniają. Ponury §4 penalizuje przy rygorystycznej a szerokiej interpretacji wszelką edukację o fizjologii i zdrowiu seksualnym. Nie da się prowadzić zgodnych ze współczesnym stanem nauki lekcji o dojrzewaniu, hormonach, ciele i jego reakcjach nie popadając w konflikt z zapisami ustawy. Jak wyjaśniać uczniom pobudzenie i napięcie seksualne, jak powiedzieć, że masturbacja jest naturalną reakcją i sposobem rozładowania tego napięcia, że jest zdrowa, fizjologiczna i bezpieczna, nie popadając w konflikt z zapisem o „propagowaniu innej czynności seksualnej” – nie mam pojęcia. Zapewne o to chodziło autorom, by taka nieaprobowana przez bigotów treść nie mogła dotrzeć w ogóle do niewinnych główek dziecięcych. Ubija to co prawda program edukacji o zdrowiu seksualnym oparty o standardy przyjęte na świecie, ale, uwaga, niespodzianka – taki jest plan. Voilá, oto wyimki z uzasadnienia projektu ustawy:

uzasadn1

Drugi akapit wprost nas informuje, że zło leży w wiedzy zgodnej ze standardami Światowej Organizacji Zdrowia. Prosimy nie regulować odbiorników, WHO zdaniem autorów ustawy to straszliwi deprawatorzy.

Cytowany rzekomy program dla grup wiekowych to oczywiste przeinaczenie, kłamstwo i bzdura. Żaden program nie przewiduje uczenia technik masturbacyjnych, a zwłaszcza nie kieruje takiej wiedzy do przedszkolaków, to jakieś mroczne fantazje autorów dokumentu. Nikt z edukatorów działających wg standardu WHO nie oczekuje raportów z samogwałtu od dzieci, natomiast owszem, ma świadomość, że zjawisko masturbacji dziecięcej istnieje i jest przez medycynę i psychologię rozpoznane. Owszem, program przewiduje uświadamianie rodzicom, że takie zachowania dziecięce mogą się pojawić, i że nie są powodem do paniki – ale w jaki sposób autorzy uzasadnienia do projektu zrobili z tego tak efektowną woltę, pojąć nie jestem w stanie. I tak dalej, każdy kolejny akapit, przeinaczenia i przekłamania.

uzasadn2

Tu już zieje grozą. Lista zajęć podejrzanych dla autorów projektu to warsztaty, hm, z wszystkiego związanego z ochroną zdrowia i edukacją na temat własnego ciała. W jaki sposób prowadzić lekcje biologii nie zahaczając o tematy zakazane pozostaje enigmą. To, że autorzy jednocześnie próbują podważyć wartość edukacji antyprzemocowej, równościowej i przeciwdziałającej przemocy pod pozorem ochrony niewinności dziecięcej, jest wręcz odrażającym nadużyciem. Edukacja antyhomofobiczna od dawna była solą w oku wielu organizacji konserwatywnych, które czuły się poszkodowane w swojej wolności prześladowania i pogardzania, natomiast jak dotąd nie podejmowały aż tak bezczelnych prób zamknięcia ust ludziom powołującym się na rzetelne badania naukowe i wiedzę medyczną.

Mamy o tym całkiem niemłody obrazek, dwudziestoletni.

how-would-you-like-this-wrapped

Jest tak naprawdę jeszcze jeden wątek, nieszyderczy, wokół tego szkodliwego projektu. Ta zmiana w kodeksie karnym idzie za myślą, że jedynym prawidłowym źródłem edukacji seksualnej winna być rodzina, a wszelka edukacja ze strony profesjonalistów ode złego jest i sieje zamęt a demoralizację. O seksie mają uczyć rodzice i basta.

I z tą ideą założycielską zgodzić się nie sposób.

Primo: większość rodziców nie jest do tego merytorycznie przygotowana. Sam fakt posiadania organów rozrodczych nie zapewnia wiedzy o ich działaniu, problemach i zjawiskach wokół nich istniejących. (To samo dotyczy też trzustki, jak ktoś wątpi, to proszę, kto z czytelników potrafi bez sprawdzania w encyklopedii czy internecie powiedzieć, co dokładnie robi trzustka i na co wpływa? A mają wszyscy.) Edukacja powinna przedstawiać nie tylko podstawy morfologii i fizjologii, ale informować o cyklu, o objawach zaburzeń, o zakażeniach, infekcjach, profilaktyce i leczeniu – oraz o związku z płodnością. Powinna zawierać dane o podstawowych badaniach profilaktycznych (cytologii, mammografii, badaniu prostaty i jąder, w tym – o samobadaniu!) oraz odmitologizować te badania. Powinna przekazywać wiedzę o tym, jak często chodzić do lekarza, co może niepokoić na różnych etapach życia między menarche a menopauzą (i odpowiednio między dojrzewaniem a andropauzą) a co jest objawem naturalnym i fizjologicznym. Powinna też rozbrajać szkodliwe mity z mediów i filmów, w których chociażby wszystkie kobiety są idealnie bezwłose poniżej rzęs, co w naturze jako zjawisko nie występuje. Takiej kombinacji wiedzy specjalistycznej rodzice bez przygotowania medycznego po prostu nie mają, i opcja skorzystania z wiedzy fachowca, który przy tym nie speszy się rozmawiając o penisach i pochwach, jest super wartościowa.

Secundo: do zdrowia seksualnego należy też poza medycyną cała dziedzina interakcji międzyludzkich wokół seksu, czyli edukacja na temat konsentu. Według badań, Polacy bardzo mało między sobą o seksie rozmawiają, w większości nie wymieniają informacji o swoim zdrowiu seksualnym z nowymi partnerami, nie ustalają swoich granic, preferencji ani oczekiwań – wszystko załatwiane jest między domniemaniem a niedopowiedzeniem. Nie jest to dobra baza do uczenia młodych ludzi, jak udzielać świadomej zgody, jak o nią prosić bez nacisku, jak ustalać granice swojego komfortu i poczucia bezpieczeństwa. Asertywności, bezpieczeństwa i szacunku dla swojego i partnera ciała i psychiki nie są w stanie nauczyć ludzie, którzy sami o to nie zadbali i nie doświadczyli takiej formy dbania. Nie ma sensu, by kolejne pokolenie miotało się między „dowodem miłości”, „obowiązkiem małżeńskim” a „jak suka nie da to pies nie weźmie”. Stać nas na więcej wiedzy niż przeterminowanych stereotypów.

Tertio: bzdurą jest utożsamienie edukacji na jakiś temat z modelowaniem. Od uczenia się o ptakach ludzie nie zaczynają latać, od wiedzy o tym, że istnieją inne orientacje niż heteroseksualna (i inne identyfikacje płciowe niż cisgender) ludzie nie zmieniają swojej tożsamości. Edukacja pozwalająca młodym ludziom rozpoznać zjawiska wokół siebie jako występujące w pewnym odsetku populacji, naturalne i zdemitologizowane nie tylko zdejmie odium z mniejszości, ale też pozwoli uczniom nieheteroseksualnym lepiej odnaleźć się w środowisku, gdy będzie ono mniej antagonistycznie nastawione. Co jeszcze ważniejsze, edukacja na temat zdrowia seksualnego osób nieheteroseksualnych prowadzona przez profesjonalistów w szkole może być jedynym źródłem sensownej wiedzy dla uczniów LGBT. Nie wszyscy rodzice są do tego przygotowani, by rozmawiać z dziećmi o seksie, do rozmów o seksie nieheteroseksualnym tym bardziej. A uczniowie LGBT w tej szkole i tak są, i mają pod górkę. Nie można im jeszcze bardziej utrudniać funkcjonowania.

Quatro, i to już będzie koniec tej wesołej analizy – koncepcja, że rodzice załatwią kwestię tzw. staroświecko uświadamiania jest bardzo fajna, ale ma pewien mankament wbudowany w fundament: nie wszystkie dzieci w Polsce mają tych rodziców. Lokatorzy domów dziecka w świetle tej wizji uświadomienia zaznać nie mogą, bo każdy z wychowawców, który „działając w związku z zajmowanym stanowiskiem lub wykonywanym zawodem” próbowałby takich wykładów się podjąć, podlega karze pozbawienia wolności do lat trzech. Nie sądzę, by chciał ryzykować, niech się dzieciaki dowiedzą wszystkiego z filmów porno. A my się ucieszymy, że tak ochroniliśmy maluchy przed grozą deprawacji.

EDYTOWANE, CZYLI POST SCRIPTUM

Jako że ranek mądrzejszy od wieczora, dziś dopiero zobaczyłam jeszcze jedną wesołą interpretację tej ustawy. (Jeśli któryś z czytających to prawników ma uwagi, to pokornie proszę wygłaszać)

Otóż mamy w prawie zapis tzw. wieku zgody, i wynosi on lat 15. Czyli osoba w wieku lat 15+ może uprawiać seks, a co więcej, uprawianie seksu z osobą 15+ jest legalne. Osoba lat 16 zatem idzie do lekarza i pyta o możliwości stosowania specyfików profilaktycznych właściwych dla wieku i ciała tejże osoby – czy może brać środki hormonalne, czy lepiej prezerwatywy? Czy z budową anatomiczną jest wszystko dobrze i czy nie ma ryzyka infekcji, etc itd, inteligentne pytania młodej osoby, która nie chce podejmować współżycia na rympał i spontanicznie. Czy lekarz, „działając w ramach zajmowanego stanowiska i wykonywanego zawodu” może osobie będącej pacjentem zalecać raczej seks bez penetracji, petting czy też inne „inne czynności seksualne” jako alternatywę wczesnej inicjacji, czy też w obawie przed prowokacją i prokuratorem za drzwiami raczej powinien nabrać wody w usta i wywalić za drzwi pacjenta bez żadnych porad? Czy wypisanie tabletek antykoncepcyjnych jest w świetle tego artykułu mniej szkodliwe niż rozmowa o innych niż stosunek formach aktywności seksualnej? Oraz co to za idiotyzm, że młody człowiek ma prawo seks uprawiać, ale nie może się dowiadywać o związanych z seksem konsekwencjach zdrowotnych i fizjologicznych?

O starannym obrażaniu

Gdyby internet oferował leczenie, na Twitterze kolejki ludzi z poważnymi urazami uczuć religijnych zablokowałyby wszystkie SORy.

Tłum ludzi, setki, tysiące zgoła wyrażają gromadne oburzenie dramatyczną i nieporównywalną z niczym co dzieje się obecnie na świecie obrazą uczuć katolickich – czyli tym, że niejaki Szymon Niemiec, biskup niszowego Wolnego Kościoła Reformowanego odprawił dwa tygodnie temu nabożeństwo w trakcie Parady Równości, i miał na sobie tęczowy ornat. Dla ustalenia uwagi, zdjęcia z tego wydarzenia pokazują dość nikłą frekwencję i umiarkowane zainteresowanie czy to wiernych, czy gapiów – może dla tego, że ta posługa religijna to już stały element Parad, odbywa się od dziewięciu lat. Tymczasem grono śmiertelnie rannych w uczucia katolickie wciąż się powiększa i niedługo pewnie będą masowe zgony, wnioskując z tonu, w jakim urażeni raportują powagę wydarzenia. Przypominam, tego wydarzenia, na które przyszło parę sztuk widzów.

12385524-kadr-z-nagrania-wideo-teczowej

(kadr z nagrania K. Slezaka)

Tym wszystkim umierającym z powodu zadania im prosto w serce śmiertelnego ciosu, tej straszliwej obrazy uczuć religijnych, tego nachalnie im zaprezentowanego ze wszech stron i wszech mediów aktu blasfemii, pragnę zadedykować pewien bardzo stary dowcip.

Na komisariat dzwoni roztrzęsiona staruszka i żąda natychmiastowej interwencji, gdyż ludzie z mieszkania naprzeciwko dokonują straszliwych perwersji, uprawiają seks tak wyuzdany i tak gorszący, że ona we własnym mieszkaniu boi się, że apopleksja ją zatłucze. Trudno i darmo, komendant wydelegował młodszego aspiranta na wizję lokalną pod wskazany adres. Wchodzi ten młodzian do mieszkania, wita go starowinka w wieku matuzalemowym, drobna i krucha, ledwie się nie rozsypie – i powtarza znowu – że zwyrodnialcy, że zboczeńcy, że wyuzdanie, że zgorszenie, że skandal i że nie wolno.

Policjant wygląda przez okno, ale nic nie widzi. Wychyla się, ale nic.

Odwraca do staruszki i pyta, gdzie niby jest ta jaskinia demoralizacji, bo mimo, że patrzył i z okien kuchni, i z salonu, to nijak nic nie może zauważyć. Na co staruszka, wzburzona nad życie:

— Stąd to nie widać, ale jak pan, panie władzo, wejdzie na szafę…